اکبر دانا سرشت

محقق. تولد: 1290، تهران. درگذشت: 25 فروردین 1368. على‏اكبر داناسرشت (صیوفى)، فرزند حاج علینقى و نوه‏ى حاج علیقلى صرافباشى زنجانى بود. سال‏هاى كودكى و دوران تحصیل اولیه‏ى على‏اكبر داناسرشت مقارن با جنگ با جنگ اول جهانى بود. پس چندى خانواده‏اش به شهر زنجان كوچید. در آنجا به مدرسه ابتدایى- معروف به اسعدیه به سرپرستى مترجمن همایون- رفت تا وقتى كه دوباره به تهران آمد. در این سال‏ها همچنین به یادگیرى قرآن كریم و زبان عربى پرداخت. سپس با احساس نیاز به فراگیرى علم جدید به علوم ریاضى روى آورد و نزد اساتیدى چون سید حسن مشكان طبسى و سید جلال تهران به تحصیل این علوم پرداخت و از آن زمان تا پایان عمر به تحقیق در این زمینه‏ها اشتغال داشت. على‏اكبر داناسرشت در طى عمر خود آثارى را ترجمه كرد كه از میان آنها مى‏توان به این عنوان‏ها اشاره نمود: روان شناسى یا علم النفس شفاء (ترجمه جلد ششم شفاء، چاپ دوم، 1330)؛ رسالة الغفران یا بهشت و دوزخ معرى (ابوالعلاء معرى، 1324)؛ تحقیق ماللهند، قسمت فلسفه (ابوریحان بیرونى، 1334)؛ بر سنگ سفید (آناتول فرانس، 1326)؛ آثار الباقیه (ابوریحان بیرونى، 1321). از آثار دیگر اوست: تاریخ فلاسفه‏ى اسلام (1315)؛ افكار سهروردى و ملاصدرا یا خلاصه‏اى از حكمة الاشراق و اسفار. داناسرشت بر اثر سكته‏ى مغزى درگذشت. (1368 -1290 ش)، ریاضى‏دان و مترجم. وى نوه‏ى حاج على قلى صرافباشى زنجانى بود كه در تهران متولد شد و ایام كودكى خود را در زنجان سپرى كرد. از اوان كودكى زبان عربى را فراگرفت و به تحصیل علوم ریاضى نزد استادانى چون سید حسن مشكان طبسى، سید جلال تهرانى و بغایرى پرداخت و فقه را نزد محمدرضا تنكابنى فراگرفت. وى معاصر با احمد بیرشك و غلامحسین مصاحب بود و به گفته دكتر نجم‏آبادى وى اولین بیرونى شناس بود. بر اثر سكته مغزى در تهران در گذشت. آثار به جاى مانده از وى: ترجمه‏ى «خلاصه حمكه الاشراق و اسفار»؛ «آثار الباقیه»؛ «روانشناسى یا علم النفس شفاء»؛ «تاریخ فلسفه اسلام».[1]